<< Terug naar het overzicht

Geplaatst: 2014-01-07 07:50:42

Paddy Clarke Ha Ha Ha (Roman)

Auteur: Roddy Doyle
Jaar: 1993


Romans met kinderen of adolescenten in de hoofdrol; vaak huiver ik ervan. Zoals je soms kunt merken dat een boek met een mannelijke protagonist door een vrouw is geschreven (en vice versa), kun je naar mijn mening ook vaak merken dat achter een verhaal dat door een kind verteld wordt, een volwassen auteur zit. Dat levert dan jonge vertellers met ouwelijke, volwassen eigenschappen op. Reuven Malter, uit de hier eerder beschreven roman Uitverkoren, is daar een voorbeeld van: een jong opaatje dat het leed van de wereld op zn schouders neemt en aan het gezicht van zijn vriendje af kan lezen wat hem dwarszit. Over Sofie uit De wereld van Sofie, (overigens een minder round character dan Reuven en Paddy) en over Blue uit Calamiteitenleer voor gevorderden maar niet te spreken; een paar ontzettende wijsneuzen! Hierdoor een beetje achterdochtig geraakt, begon ik aan Paddy Clarke Ha Ha Ha, maar tienjarige Paddy bleek een kind naar mn hart! Een kind zoals een kind hoort te zijn: stout, dwaas en onbezonnen, maar ook vindingrijk en gevoelig.

Paddy groeit op in Barrytown (Dublin). Veel van de verhalen die hij vertelt gaan over het kattekwaad dat hij en zijn vriendjes uithalen. Over avonturen en gevaar. Over de sadistische spelletjes die ze spelen (vaak aangehaald in de secundaire literatuur: de verminkte lippen van Paddys broertje Sinbad nadat ze hem een brandstofcapsule in zn mond hebben gestopt en aangestoken).
Paddy vertelt zoals een kind vertelt: associatief en niet altijd chronologisch. Dat de tijd verstrijkt kunnen we opmaken uit de nieuwbouw in de wijk en de komst van zijn zusjes, niet omdat hij een tijdsvolgorde aanhoudt. Paddy springt (met een flinke snelheid) van de hak op de tak, dat maakt dat je als lezer soms even bij moet schakelen om hem nog te kunnen volgen.
Naarmate de verteltijd verstrijkt, begint er iets op te vallen: Paddy ontwikkelt zich. Hij krijgt oog voor de strubbelingen tussen zijn ouders en maakt zich daar op kinderlijke wijze weliswaar grote zorgen over. Hij ervaart voor het eerst hoe tragisch het leven kan zijn. Ook begint hij zich af te zetten tegen zn beste (maar eigenlijk helemaal niet sympathieke) vriend Kevin en probeert hij een betere broer voor Sinbad te zijn. Paddy maakt met vallen en opstaan stapjes richting volwassenheid.

Het mooie aan Paddy Clarke Ha Ha Ha is dat we niet steeds de auteur door Paddy heen zien. Paddy is gewoon Paddy, een jongen met goede en minder goede eigenschappen. Af en toe stoot hij zich en af en toe leert hij daar iets van. Hij is niet zon typisch vroegwijs, contemplerend kind als Reuver, Sofie of Blue. Nee, Paddy is een normaal kind. Enerzijds een door zijn vrienden beinvloedbare pestkop, anderzijds een leergierig kind dat stiekem door het vuur gaat voor zijn moeder, vader en broertje. Niet voor zijn zusjes? Nee, meisjes spelen geen rol in het leven van een tienjarige stoere jongen.

Nieke Geschiere - 2010-2017
Zegt u het maar!
14-11-2011/21:28
  willie
Hallo Nieke, Eindelijk zal ik eens reageren. Je website ziet er prachtig uit, en goed geschreven Leuk hoor. Ga zo door...

02-01-2012/14:51
  Maarten Lammers
Hoi Nieke, Wat leuk om jouw site eens te bekijken. Stoer hoor, een eigen site. Ziet er keurig uit. Groeten, Maarten (bekend?) Alphen aan den Rijn

04-01-2012/03:28
  Nieke
Dag Maarten, wat leuk van je te horen! Hoe gaat het met je? Nog steeds in Alphen aan den Rijn, begrijp ik? Groeten, Nieke

19-01-2012/00:42
  Muller
Sjesus, had ik dit maar eerder gelezen Nieke! Wat een gedrocht van een boek was het. Ja, en op je iPad zie je niet dat het dik is he? Nee. Muller is er flink ingetuind. Meneer Th heeft een aardig gedachtenexperiment bedacht, maar de dialogen tussen Remo en Maddox zijn veel te geforceerd, te gekunsteld om het meeslepend te maken. En de rol van Agra zal hij zichzelf wel toebedacht hebben. Naar mijn mening: een 4. A 5. Waarom ik dan nu toch een 7 moet invullen is mij niet helemaal duidelijk, maar goed, dat moet dan maar.

19-01-2012/00:46
  Muller weer
Oh, ik zie dat mijn commentaar algemener geldend bedoeld is dan alleen op Th's Schervengericht... Een 8, dit maal.

24-09-2012/14:01
  Moon Fung
Dank nogmaals voor je commentaar. Weet ik i.i.g. welke boeken ik wel/niet moet lezen de komende maanden. groetjes

01-11-2012/21:55
  10
10. Muller. 45. Ook de Samenzwering van Toole, bedwongen: 1969 - 1937 = 32. Toole had een boek geschreven en niemand vond het leuk. De idioten spanden tegen hem samen. Plus Toole leefde niet meer in de tijd van Boethius, de tijd waar God nog een lepel in de oppeppap had, maar in de tijd van een generaal, met dienstplicht in het bloedsaaie en dito hete Puerto Rico predikend. Dus ja, dan maar gewoon lekker eeuwig slapen, je moet toch wat. Zonde, vindt Muller 2012 - 1969 = veel jaren na dato. Maar goed, het is niet anders. Een beetje promoten dan maar, als pleister op een wonde. Toole zelf zal het worst wezen wat de idioten nog doen. Dus, lieve huidige androidgeneratie, drukt alstublieft de betreffende epub in uw mobiel, download een epubsnappende app en gaat dit lezen. November. Nederland Leest. Weet u nog wel? DDWD, RTL Boulevard en GTST moeten maar even wachten. Hier alvast een teasertje: Verklep I. wacht op de stoep op zijn shoppende moeder. 1960. New Orleans. Zij en de verkoopster babbelen levendig langs elkaar heen. Hij beoordeelt de kleding van het voorbijtrekkende voetvolk, in acht nemend de geschatte sociale status van de passanten. Zijn eigen kleding 'suggests a rich inner life'. Dan valt het oog van brigadier Mancuso op dit makkelijk arresteerbare object en stapt op I. af. Maar hij heeft zich vergist. I. is niet makkelijk arresteerbaar. Heel New Orleans raakt op stelten...


Naam:
Email:
Reactie:
Antwoord: